दम्भ
(कविता) लेखक : गौरी देवकोटा दम्भ हो दुःखको मेसोदम्भले खान्छ जीवनपीडाको मूल हो दम्भनिख्रिन्छ दम्भले धन जलेको दम्भले भन्थेनागासाकी हिरोसिमादम्पती बीचको दम्भसम्बन्ध नै धरापमा दाजुभाइ दिदी बैनीटाढिन्छन् दम्भ हुर्किँदादम्भ नै काल बन्दछजिन्दगीमा यदाकदा दम्भको दायरा बढ्दादूरी बढ्छ समाजमाएकको दम्भले अर्कोपीडामा पर्छ सर्वदा दम्भीले सुन्न चाहान्नआफ्नै निम्ति भलो पनियसैले दम्भको बाटोनटेक्नू गतिलो भनी ।