हिमालले बोलाउँदा मुटु किन नजागोस्,
माटोको सुवासले मन किन नभागोस्।
पुर्खाको पसिनाले सिँचेको यो धर्ती,
नेपाली स्वाभिमानको कहिल्यै नहोस् क्षति।
शिरमाथि हिमाल छ, छातीमा नेपाल,
रगतभित्र बग्छ वीरताको विशाल।
मेचीले गीत गाउँछ, कालीले स्वर दिन्छ,
एकताको दीप बाल्दा देश आफैँ हरदिन्छ।
काँडाबीच फुलेको गुराँसजस्तो जीवन,
दुःखभित्र मुस्काउने नेपालीको मन।
आँधीले हल्लाए पनि जरा नछुटोस्,
माटोबाट जन्मेको माया कहिल्यै नटुटोस्।
हिजोका ती वीरहरू इतिहास बनेर,
आज हामीलाई हेर्छन् आकाश खुलेर।
“देशलाई के दियौ?” प्रश्न गर्छन् मौन,
उत्तर खोज्दै हिँड्छु म आफ्नै मनभित्र छान।
सिंहासन बदलिँदैमा भाग्य कहाँ बदलिन्छ?
नक्सा कोर्दैमा राष्ट्र कहाँ सबल हुन्छ?
जनताको मुहारमा मुस्कान आएपछि,
त्यही दिन देश उठ्छ श्रमको उज्यालो पाएपछि।
किसानको खेतमा सुन फलाउनुपर्छ,
श्रमिकको हातमा सम्मान दिलाउनुपर्छ।
युवाको सपनालाई देशमै अड्याऊँ,
परदेशिएका मनलाई स्वदेशमै फर्काऊँ।
नदीलाई बाँधेर ऊर्जा निकालौँ,
जङ्गललाई जोगाएर समृद्धि सम्हालौँ।
हिमालको चिसोमा अवसर खोजौँ,
पहाडका बाटाहरू उज्यालो रोजौँ।
तराईका खेतमा अन्नको लहर होस्,
गाउँ–गाउँमा शिक्षा, स्वास्थ्यको शहर होस्।
दुर्गमको पीडा राजधानीले बुझोस्,
हरेक नेपालीको घरमा आशाको दीप बलोस्।
जातले होइन, कर्मले मान्छे चिनियोस्,
धर्मले होइन, मानवताले मन जितियोस्।
भाषा फरक भए पनि भावना एउटै होस्,
नेपाल भन्ने नाम सबैको मुटुको धड्कन होस्।
राजनीति सेवाको पवित्र बाटो बनोस्,
सत्ताको मोहभन्दा जनताको घाउ ठूलो ठानोस्।
कानुनको आँखाले सबैलाई बराबर हेरोस्,
निर्दोषको आँसुमा राज्य कहिल्यै नफेरोस्।
घुसको अँध्यारोमा सत्य नहराओस्,
लोभको बजारमा राष्ट्र नबेचियोस्।
इमानको दीप लिएर अगाडि बढौँ,
आफ्नै कर्मबाट नयाँ इतिहास गढौँ।
हिमालको उचाइझैँ सपना अग्लो राखौँ,
महाकालीको वेगझैँ संकल्प बलियो राखौँ।
चन्द्र–सूर्य झण्डामुनि हातहरू जोडौँ,
भोलिको नेपाल आजैदेखि हामीले गोडौँ।
कसैसँग वैर होइन, आफ्नो पहिचान प्यारो,
शान्तिको बाटो रोजौँ, स्वाभिमान हाम्रो।
विश्वमाझ नेपालले आफ्नै स्वर सुनाओस्,
सगरमाथाको उचाइझैँ नेपाली नाम बढाओस्।
काँगडा र टिष्टा इतिहासका पाना हुन्,
तीभित्र पुर्खाका सपना र गाथा छन्।
ती स्मृतिबाट शिक्षा लिएर अघि बढौँ,
घाउ होइन, भविष्य निर्माणतिर लागौँ।
हिजोले चेताओस्, आजले कर्म गराओस्,
भोलिको पुस्ताले हामीलाई गर्वले सम्झाओस्।
“यी थिए ती नेपाली, देश बनाउने मान्छे,”
भन्ने इतिहास लेखियोस् हरेक नेपाली काँधले।
हिमाल रहुन्जेल यो शिर झुक्ने छैन,
नेपाल रहुन्जेल यो मन टुट्ने छैन।
माटोको कसम छ, सत्यको साथ छ,
देशप्रेम बोक्ने नेपालीको आफ्नै हात छ।
उठ नेपाल! अब निदाउने बेला होइन,
आफ्नै भाग्यलाई दोष दिने बेला होइन।
एक हातमा श्रम होस्, अर्को हातमा ज्ञान,
कर्मले लेखौँ फेरि नेपालको नयाँ गान।
हिमालले बोलाएको देश यही नेपाल हो,
वीरहरूको रगतले बनेको विशाल हो।
मुटुमा राखौँ माया, आँखामा उज्यालो,
हामीले बनाउने नेपाल—भोलिभन्दा आजै राम्रो!
लेखक ःगोबिन्द राज ओझा (राजन)
